1280px-Polished_Borneo_amber_from_Sabah

Κεχριμπάρι

“…Οι έξι κόρες του Ήλιου, οι Ηλιάδες, ήταν απαρηγόρητες μετά από το χαμό του αδελφού τους του Φαέθωνα. Έκλαιγαν χωρίς σταματημό για έξι μήνες, μέχρι που η θεά Αθηνά τις λυπήθηκε και τις μεταμόρφωσε σε λεύκες. Τα δάκρυά τους έγιναν κεχριμπάρι, το οποίο μέχρι και σήμερα χρησιμοποιείται για να κατασκευάσουν οι άνθρωποι κοσμήματα και κομπολόγια.”

Το Κεχριμπάρι είναι απολιθωμένο ρετσίνι δέντρου το οποίο απολιθώθηκε στο έδαφος πριν από 30 – 90 εκατομμύρια χρόνια. Έχει εκτιμηθεί για το χρώμα του και τη φυσική ομορφιά από τη Νεολιθική εποχή. Πολύ αξιόλογο από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα ως πολύτιμος λίθος, χρησιμοποιείται ως συστατικό σε αρώματα, ως θεραπευτικός παράγοντας στη λαϊκή ιατρική, και ως κόσμημα. Βρίσκεται σε όλον τον κόσμο αλλά και στην βόρεια Ελλάδα.
Είναι μαλακό στην αφή, πολύ ελαφρύ, επιπλέει στο αλμυρό νερό, φορτίζεται ηλεκτρικά με την τριβή και όταν καεί σκορπίζει μυρωδιά ευωδιαστού πεύκου. Πολλές φορές περικλείει χώμα, φύλλα ή και ολόκληρα έντομα ανάλογα με το υλικό ή τον οργανισμό που συνάντησε στο δρόμο του όσο έρεε από το δέντρο και ώσπου να απολιθωθεί στο έδαφος. Το χρώμα του ποικίλει εξαιτίας αυτών των προσμίξεων. Διαφανές ή αδιάφανο, κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο, καφέ, πράσινο, χρυσαφί, μαύρο, γαλάζιο κ.α.

Το Κεχριμπάρι Βαλτικής σχετίζεται με τον λιθουανικό μύθο για την Jurate, την βασίλισσα της θάλασσας που ερωτεύτηκε τον Kastytis, έναν ψαρά. Σύμφωνα με μία από τις εκδοχές του μύθου, ο ζηλιάρης πατέρας της τιμώρησε την κόρη του με την καταστροφή του κεχριμπαρένιου παλατιού της και την μεταμόρφωσή του σε αφρό της θάλασσας. Τα κομμάτια του παλατιού της Jurate μπορούν ακόμα να βρεθούν στην ακτή της Βαλτικής.
Ήταν γνωστό στους Μυκηναίους και στους  αρχαίους Έλληνες που το ονόμαζαν ήλεκτρον. Με αυτό πραγματοποίησε πειράματα ο Θαλής ο Μιλήσιος και παρατήρησε φαινόμενα που σήμερα κατατάσσονται στον ηλεκτρισμό. Από το ήλεκτρο πήρε το όνομα του ο ηλεκτρισμός.
Αναφορά γι’ αυτό γίνεται και στην Οδύσσεια του Ομήρου, στα δώρα των μνηστήρων προς την Πηνελόπη: “ο Ευρύμαχος περίτεχνη έφερε αλυσίδα – “κεχριμπαρένια και χρυσή που έφεγγε σαν τον ήλιο”.
Το χρώμα και το φως του από πολύ νωρίς συνδέθηκε με τον ήλιο και έδωσε στο Κεχριμπάρι μαγικές ιδιότητες. Για κάποιες φυλές Ινδιάνων συμβόλιζε την θετικότητα προς την ζωή και απομάκρυνε την κακή ενέργεια και την καταστροφή. Οι αρχαίοι Κινέζοι πίστευαν πως οι ψυχές των τίγρεων μετουσιώνονταν σε κεχριμπάρι μετά τον επίγειο θάνατό τους.
Λένε πως το Κεχριμπάρι επουλώνει, προστατεύει και δίνει ζωή, όπως ακριβώς έκανε στην πρωταρχική του μορφή ως ρετσίνι που έρρεε για να καλύψει την πληγή του δέντρου και να την προστατέψει από την υγρασία, τους ξένους οργανισμούς και τη σήψη. Θεωρείται λοιπόν προστατευτική, επουλωτική και αναζωογονητική πέτρα. Απομακρύνει την αρνητική ενέργεια και ενισχύει την αισιοδοξία. Έλκει την αγάπη, τον ερωτικό σύντροφο, τους καλούς φίλους. Φέρνει καλή τύχη και ζωτικότητα στον κάτοχό του.