Απατίτης

https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=2962062
Κρύσταλλος Απατίτη
Κατηγορία φωσφορικών ορυκτών του ασβεστίου που περιλαμβάνει τους υδροξυαπατίτη, φθοροαπατίτη και χλωροαπατίτη, των οποίων οι ονομασίες προέρχονται από τις υψηλές συγκεντρώσεις ιόντων υδροξυλίου, φθορίου και χλωρίου αντίστοιχα. Σε κάποιες ποικιλίες απατίτη μέρος του ασβεστίου αντικαθίσταται από μαγνήσιο, σίδηρο ή μαγγάνιο, το χλώριο από θειικά ή ανθρακικά ιόντα και ο φώσφορος από πυρίτιο. Βρίσκεται σε όλα τα μαγματογενή και σε πολλά μεταμορφωσιγενή πετρώματα, αλλά σε ίχνη, ως σκόρπιοι και πολύ λεπτοί κρύσταλλοι. Συχνά, άφθονοι μεγάλοι κρύσταλλοι βρίσκονται μέσα σε κοιλότητες ή μέσα σε φλέβες μαγματογενών πετρωμάτων, ή σε ρωγμές κρυσταλλοσχιστωδών πετρωμάτων.
Στην Ελλάδα ο Απατίτης βρίσκεται ως ουσιώδες συστατικό στο γλαυκοφανίτη της Σύρου και της Σίφνου, όπως και σε μικρές κοιλότητες του σαντορινίτη μαζί με μαγνητίτη, αιματίτη και κεροστίλβη στη Θήρα.
Είναι συνήθως ημιδιάφανος και τον συναντάμε σε πράσινο, κίτρινο, μπλε, βιολέ και άσπρο χρώμα. Συχνά εμφανίζει τα οπτικά φαινόμενα “αστερισμός” και “μάτι της γάτας”.

O Απατίτης ονομάστηκε έτσι από τον γεωλόγο Abraham Gottlob Werner το 1786 και η ονομασία του προέρχεται από την ελληνική λέξη “απατώ” επειδή πολύ συχνά συγχέεται με άλλα ορυκτά όπως ο ασβεστίτης, ο χαλαζίας και η βήρυλλος.

Τα σεληνιακά πετρώματα που συνέλεξαν οι αστροναύτες κατά τη διάρκεια του προγράμματος Apollo, περιέχουν ίχνη Απατίτη. Η επανεξέταση αυτών των δειγμάτων το 2010 αποκάλυψε παγιδευμένη ποσότητα νερού στο ορυκτό που οδηγούν σε εκτιμήσεις για την ύπαρξη νερού στην επιφάνεια της σελήνης.

Ο Απατίτης θεωρείται η πέτρα της μάθησης και της έμπνευσης. Ενθαρρύνει την εξωστρέφεια, την επικοινωνία και την προσωπική έκφραση. Μειώνει την σύγχυση, την θλίψη και τον θυμό, απομακρύνει την αρνητικότητα για τον εαυτό μας και τους άλλους. Στηρίζει το πάθος χωρίς ενοχές.
Επιπλέον, ειδικά ο μπλε απατίτης, διευκολύνει τη δημόσια ομιλία και την επικοινωνία της ομάδας. Σχετίζεται με το τσάκρα του λαιμού.